Η πρώτη αμιγώς metal μέρα του φετινού Release Athens είχε έναν βαρύ, γλυκόπικρο χαρακτήρα. Το βράδυ της 30ης Ιουνίου, σε μια κατάμεστη Πλατεία Νερού, κληθήκαμε να αποχαιρετήσουμε –ή έστω, να πούμε ένα άτυπο «εις το επανιδείν»– στους θρυλικούς Megadeth και Sepultura, ενώ οι Sylosis φρόντισαν να ανοίξουν τη βραδιά με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο. Η νοσταλγία συνάντησε την ωμή ενέργεια, τα mosh pits άνοιξαν από νωρίς, και το κοινό έφυγε απόλυτα χορτασμένο από μια βραδιά που θα θυμόμαστε για καιρό.

Sylosis: Το απόλυτο (και αργοπορημένο) ντεμπούτο

Το βρετανικό σχήμα του Josh Middleton είχε το δύσκολο έργο να ανοίξει τη βραδιά, όμως η ανταπόκριση ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Αν και βγήκαν στη σκηνή νωρίς, η Πλατεία Νερού ήταν ήδη γεμάτη, με τον κόσμο να διψάει για thrash.

Ο ήχος τους ήταν ογκώδης, κρυστάλλινος και επιβλητικός, αποδεικνύοντας ότι ο τίτλος του «opening act» τους αδικεί κατάφωρα. Η μπάντα έδωσε το 100%, με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά στα mosh pits από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Η ενέργεια επιβεβαίωσε πως οι Sylosis έχουν χτίσει έναν ισχυρό πυρήνα οπαδών στη χώρα μας, ο οποίος περίμενε χρόνια αυτή την εμφάνιση και τελικά αποζημιώθηκε και με το παραπάνω.

Sepultura: Ένα εκρηκτικό «Αντίο» γεμάτο ιστορία

Η ώρα για την πολυαναμενόμενη, τελευταία εμφάνιση των Βραζιλιάνων θρύλων επί ελληνικού εδάφους έφτασε λίγο πριν τις 20:00. Το set τους, στα πλαίσια της αποχαιρετιστήριας περιοδείας τους, τα είχε όλα: συγκίνηση, δύναμη και έναν σαρωτικό ρυθμό.

Αν και υπήρξαν κάποιες στιγμές που η ένταση έκανε μια μικρή «κοιλιά» στα πιο πρόσφατα κομμάτια, από τη στιγμή που ο εμφανώς συγκινημένος Andreas Kisser έδωσε το σύνθημα για το παραδοσιακό τζαμάρισμα κρουστών στο Kaiowas, η συναυλία πήρε κυριολεκτικά φωτιά. Ο Derrick Green ήταν, όπως πάντα, μια επιβλητική παρουσία με φωνητικά που γκρέμιζαν τοίχους.

Η τελική ευθεία ήταν ακριβώς αυτό που περιμέναμε: Territory, Refuse/Resist και, φυσικά, το Roots Bloody Roots προκάλεσαν την απόλυτη φρενίτιδα, υπενθυμίζοντας σε όλους γιατί οι Sepultura άλλαξαν οριστικά τον χάρτη του extreme metal.

Megadeth: Ο Mustaine είναι ακόμα εδώ (και κυριαρχεί)

Λίγο πριν τις 22:00, τα φώτα έσβησαν και ο Mega-Dave με την παρέα του κατέλαβαν τη σκηνή για το δικό τους headline show.

Μάλιστα, εμφανίστηκε πολύ πιο ευδιάθετος, χαμογελαστός και επικοινωνιακός από ό,τι τον έχουμε συνηθίσει, οδηγώντας τη μπάντα μαεστρικά. Γι’ αυτό ακούστηκε και το σύνθημα: “Τελεία και παύλα, Mustaine είσαι κ***α!” – με τον ίδιο να σχολιάζει ότι δεν καταλαβαίνει τι λέμε.

Δίπλα του, ο κιθαρίστας Teemu Mäntysaari ήταν απλά αλάνθαστος, παραδίδοντας σεμινάρια τεχνικής και δένοντας άψογα με το υπόλοιπο σχήμα.

Το setlist ήταν μια γενναιόδωρη βουτιά στο ένδοξο παρελθόν τους. Ύμνοι όπως τα Hangar 18, Tornado of Souls, Peace Sells και Sweating Bullets προκάλεσαν μαζικά sing-alongs που αντηχούσαν σε όλο το Φάληρο.

Μία από τις πιο δυνατές και ιστορικά «φορτισμένες» στιγμές της βραδιάς ήταν η back-to-back εκτέλεση του The Mechanix, το οποίο ακολουθήθηκε αμέσως μετά από το Ride the Lightning. Η επιλογή αυτή δεν αποτέλεσε έκπληξη, αφού η διασκευή στο κομμάτι των Metallica υπήρχε άλλωστε και στο τελευταίο τους άλμπουμ, όμως ο συμβολισμός ήταν τεράστιος. Πρακτικά, η συνεχόμενη εκτέλεση των δύο αυτών κομματιών υποδηλώνει ότι ο Mustaine έχει πλέον συμφιλιωθεί πλήρως με τους Metallica, κλείνοντας οριστικά έναν κύκλο δεκαετιών και αφήνοντας πίσω την όποια παλιά κόντρα με τον πιο εμφατικό (και μουσικό) τρόπο.

Η τελική ευθεία του set αποτέλεσε το ιδανικό κλείσιμο: με τα Symphony of Destruction και Holy Wars… The Punishment Due να σφραγίζουν το live, ο Mustaine παρέμεινε αρκετή ώρα στη σκηνή για να αποχαιρετήσει θερμά το ελληνικό κοινό, προσφέροντας το πιο θερμό “αντίο”.

Η αποχώρηση από την Πλατεία Νερού άφησε ένα έντονο, ανάμεικτο συναίσθημα. Από τη μία, υπήρχε η απόλυτη ικανοποίηση για ένα σπουδαίο, χορταστικό live που τίμησε το thrash metal με τον καλύτερο τρόπο. Από την άλλη, όσοι βρεθήκαμε εκεί νιώσαμε ξεκάθαρα το βάρος της στιγμής, συνειδητοποιώντας πως επρόκειτο για έναν διπλό αποχαιρετισμό. Δεν ήταν μόνο οι Sepultura που ρίχνουν αυλαία, αλλά και οι Megadeth που πραγματοποιούν τη δική τους αποχαιρετιστήρια περιοδεία. Γίναμε μάρτυρες του τέλους μιας ολόκληρης εποχής, βλέποντας δύο μεγαθήρια του σκληρού ήχου –με έναν Mustaine απόλυτα συμφιλιωμένο πλέον με το παρελθόν του– να κλείνουν οριστικά τους μεγάλους τους κύκλους. Οι πρωτεργάτες μπορεί σιγά-σιγά να αποχωρούν από το σανίδι, αλλά αφήνουν πίσω τους μια κληρονομιά που, όπως απέδειξε η ενέργεια στην αρένα του Release, παραμένει αθάνατη.