Helloween, Saxon και Ashes of Ares στο Release Athens 2026 | Ανταπόκριση

Τρία χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Πλατεία Νερού, οι Helloween επέστρεψαν στο Release Athens, αυτή τη φορά έχοντας στο πλευρό τους δύο ακόμη ιστορικά ονόματα του heavy metal. Οι Saxon και οι Ashes of Ares συνέθεσαν το πρόγραμμα μιας βραδιάς που απευθυνόταν κυρίως στους φίλους του κλασικού heavy και power metal, με το κοινό να ανταποκρίνεται δυναμικά από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν βρεθήκατε και στην προηγούμενη εμφάνισή τους στο φεστιβάλ, μπορείτε να διαβάσετε και τη δική μας ανταπόκριση από το Release Athens 2023, για να δείτε πώς εξελίχθηκε η μπάντα μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια.

Η προσέλευση δεν έφτασε τα επίπεδα άλλων μεγάλων συναυλιακών ημερών του φετινού Release Athens, ωστόσο όσο πλησίαζε η ώρα των Helloween η Πλατεία Νερού γέμιζε σταδιακά. Το κοινό αποτελούνταν από όλες σχεδόν τις ηλικίες, με εμφανή όμως την παρουσία θεατών που είχαν μεγαλώσει με τις συγκεκριμένες μπάντες. Οι μπλούζες των Helloween, Saxon, Gamma Ray και Iced Earth έδιναν ήδη από νωρίς το στίγμα της βραδιάς, η οποία ισορρόπησε ανάμεσα στη νοσταλγία και την ένταση που χαρακτηρίζει τις μεγάλες metal συναυλίες.

Η μοναδική παραφωνία της διοργάνωσης αφορούσε την ώρα έναρξης. Οι πύλες του χώρου άνοιξαν στις 18:00, ενώ οι Ashes of Ares ανέβηκαν στη σκηνή μόλις δεκαπέντε λεπτά αργότερα. Η επιλογή αυτή έγινε ώστε οι Helloween να μπορέσουν να παρουσιάσουν το μεγαλύτερο σε διάρκεια set που έχουμε δει μέχρι σήμερα στο Release Athens, όμως είχε ως αποτέλεσμα αρκετός κόσμος να βρίσκεται ακόμη στις ουρές όταν το πρώτο συγκρότημα είχε ήδη ξεκινήσει. Είναι ίσως το μοναδικό σημείο στο οποίο η διοργάνωση θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει καλύτερα, καθώς μια νωρίτερη είσοδος του κοινού θα επέτρεπε στους Ashes of Ares να εμφανιστούν μπροστά σε πολύ περισσότερο κόσμο από το πρώτο κιόλας λεπτό.

Ashes of Ares

Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, οι Ashes of Ares δεν άργησαν να κερδίσουν όσους είχαν ήδη πάρει θέση μπροστά στη σκηνή. Η μπάντα του Matt Barlow και του Freddie Vidales δεν αντιμετώπισε την εμφάνισή της ως ένα απλό support set, αλλά σαν μια ολοκληρωμένη συναυλία, με ένταση, εξαιρετική σκηνική παρουσία και διάθεση να αξιοποιήσει κάθε λεπτό που της είχε δοθεί.

Από τα πρώτα κιόλας τραγούδια έγινε ξεκάθαρο ότι ο Matt Barlow παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του αμερικανικού heavy metal. Η ερμηνεία του ήταν καθηλωτική, η επικοινωνία του με το κοινό συνεχής και η σκηνική του παρουσία αβίαστη. Εκμεταλλεύτηκε πολλές φορές την προέκταση της σκηνής που είχε κατασκευαστεί για τους Helloween, πλησιάζοντας τους θεατές και δημιουργώντας μια αμεσότητα που δύσκολα συναντά κανείς σε τόσο νωρινές εμφανίσεις.

Η εικόνα μπροστά στη σκηνή άλλαζε συνεχώς όσο ο κόσμος περνούσε τις πύλες και κατευθυνόταν προς τον συναυλιακό χώρο. Παρότι αρκετοί έχασαν τα πρώτα λεπτά του set εξαιτίας των ουρών, όσοι βρίσκονταν ήδη μέσα ανταποκρίθηκαν θερμά όχι μόνο στα γνωστά κομμάτια, αλλά και στο νεότερο υλικό της μπάντας. Το “Wake of Vultures” λειτούργησε ως μία από τις καλύτερες αποδείξεις ότι οι Ashes of Ares δεν βασίζονται αποκλειστικά στο όνομα του τραγουδιστή τους, αλλά διαθέτουν πλέον τη δική τους καλλιτεχνική ταυτότητα.

Το συναισθηματικό αποκορύφωμα της εμφάνισής τους ήρθε, όπως ήταν αναμενόμενο, όταν η μπάντα στράφηκε στο παρελθόν του Matt Barlow. Οι πρώτες νότες του “Dark Saga” προκάλεσαν μια πραγματική έκρηξη από το κοινό. Γροθιές σηκώθηκαν στον αέρα, οι στίχοι ακούγονταν από κάθε πλευρά της Πλατείας Νερού και για λίγα λεπτά ήταν σαν να είχε επιστρέψει στη σκηνή μια από τις πιο αγαπημένες περιόδους των Iced Earth.

Το αφιέρωμα στους Iced Earth συνεχίστηκε με επιλογές από διαφορετικές στιγμές της πορείας του Matt Barlow στο συγκρότημα, κρατώντας αμείωτο τον ενθουσιασμό του κοινού. Κάθε τραγούδι συνοδευόταν από έντονη συμμετοχή των θεατών, υπενθυμίζοντας πόσο αγαπητή παραμένει αυτή η περίοδος της μπάντας στην Ελλάδα. Παράλληλα, η εμφάνιση ανέδειξε και το κενό που έχει αφήσει πίσω της η ουσιαστική εξαφάνιση των Iced Earth. Οι επιλογές του Jon Schaffer τα τελευταία χρόνια δεν σημάδεψαν μόνο τον ίδιο, αλλά παρέσυραν και ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του αμερικανικού heavy metal. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι ερμηνείες του Matt Barlow απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία.

Αυτό όμως που αξίζει να κρατήσει κανείς από την εμφάνιση των Ashes of Ares δεν είναι μόνο η αναπόφευκτη σύνδεση με τους Iced Earth. Η μπάντα έχει πλέον συμπληρώσει αρκετά χρόνια πορείας και δείχνει πιο ώριμη από ποτέ. Το δικό τους υλικό στάθηκε επάξια δίπλα στα τραγούδια των Iced Earth που περίμενε να ακούσει το κοινό, ενώ η συνολική εικόνα της στη σκηνή αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα συγκρότημα με ξεκάθαρη ταυτότητα και όχι για ένα project που ζει αποκλειστικά από το παρελθόν των μελών του.

Όταν οι τελευταίες νότες του set τους έσβησαν, η Πλατεία Νερού είχε πλέον γεμίσει αισθητά περισσότερο. Οι ουρές είχαν εξαφανιστεί, ο κόσμος συνέχιζε να καταφθάνει και όλα έδειχναν ότι η συνέχεια της βραδιάς θα ανέβαζε ακόμη περισσότερο τον πήχη.

Saxon

Με την Πλατεία Νερού να έχει πλέον γεμίσει αισθητά περισσότερο, τη σκυτάλη πήραν οι Saxon. Αν οι Ashes of Ares εκπροσώπησαν μια από τις πιο αγαπημένες περιόδους του αμερικανικού heavy metal, οι Βρετανοί αποτελούν ένα από τα συγκροτήματα που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του είδους. Περισσότερες από πέντε δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους, εξακολουθούν να περιοδεύουν αδιάκοπα και να αποδεικνύουν σε κάθε εμφάνιση γιατί θεωρούνται ζωντανοί θρύλοι της metal μουσικής.

Το συγκρότημα άνοιξε το set του με τα “Hell, Fire and Damnation“, “Power and the Glory” και “Dogs of War“, βάζοντας από νωρίς τον κόσμο στο κλίμα. Ήταν φανερό πως μεγάλο μέρος των παρευρισκόμενων γνώριζε καλά το υλικό τους, με τις πρώτες σειρές να συμμετέχουν ενεργά ήδη από τα πρώτα τραγούδια.

Ο Biff Byford απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους frontmen του heavy metal. Παρά την πολυετή παρουσία του στη σκηνή, δεν έδειξε να υστερεί ούτε φωνητικά ούτε σκηνικά, ενώ η υπόλοιπη μπάντα κινήθηκε με την αυτοπεποίθηση και την ακρίβεια ενός συγκροτήματος που έχει μοιραστεί αμέτρητες ώρες πάνω στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Δεν υπήρχε η παραμικρή αίσθηση ότι η ηλικία αποτελούσε περιορισμό. Αντίθετα, κάθε τραγούδι εκτελούνταν με την ίδια ένταση και ενέργεια που περιμένει κανείς από ένα συγκρότημα στην ακμή του.

Πριν ξεκινήσει το “Motorcycle Man”, ο Biff Byford αφιέρωσε λίγα λεπτά για να μιλήσει στο κοινό, θυμίζοντας μια διαφορετική εποχή. Αναφέρθηκε στα χρόνια που η μουσική ανακαλυπτόταν μέσα από κασέτες και βινύλια, πολύ πριν την εμφάνιση των κινητών τηλεφώνων, του Facebook και του TikTok. Ήταν μια σύντομη αλλά χαρακτηριστική στιγμή, που ταίριαζε απόλυτα με το κλίμα της βραδιάς και το ηλικιακό προφίλ του μεγαλύτερου μέρους του κοινού, το οποίο έδειξε να συμμερίζεται απόλυτα τη νοσταλγική αυτή αναφορά.

Η συνέχεια έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στο κοινό, το οποίο πλέον είχε γεμίσει το μεγαλύτερο μέρος του χώρου μπροστά από τη σκηνή. Τα sing-alongs διαδέχονταν το ένα το άλλο, ενώ η διάθεση των Saxon έδειχνε ότι απολάμβαναν πραγματικά κάθε λεπτό της εμφάνισής τους.

Το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε και στα “Heavy Metal Thunder”, “Dallas 1 PM”, “Strong Arm of the Law” και “And the Bands Played On”. Δεν ήταν απλώς μια αναδρομή στην ιστορία της μπάντας. Οι Saxon παρουσίασαν ένα σύγχρονο, δεμένο και απόλυτα επαγγελματικό live, αποδεικνύοντας ότι εξακολουθούν να αποτελούν σημείο αναφοράς για το παραδοσιακό heavy metal.

Το τελευταίο μέρος του set, με τα “Denim and Leather”, “Wheels of Steel”, “Crusader” και το καθιερωμένο φινάλε με το “Princess of the Night”, βρήκε την Πλατεία Νερού να συμμετέχει μαζικά. Χωρίς περιττές υπερβολές, οι Saxon παρέδωσαν ένα από εκείνα τα live που υπενθυμίζουν γιατί εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή του χώρου τόσες δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους. Δεν στηρίζονται αποκλειστικά στη νοσταλγία ούτε αντιμετωπίζουν τις εμφανίσεις τους ως μια τυπική αναπαραγωγή του παρελθόντος. Κάθε συναυλία τους παραμένει μια ολοκληρωμένη εμπειρία, με επαγγελματισμό, πάθος και έναν αξιοθαύμαστο σεβασμό απέναντι στο κοινό τους.

Όταν οι τελευταίες νότες του “Princess of the Night” έσβησαν, η Πλατεία Νερού είχε πλέον γεμίσει σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ η προσμονή για την επιστροφή των Helloween ήταν εμφανής σε κάθε σημείο του χώρου. Τρία χρόνια μετά την προηγούμενη εμφάνισή τους στο Release Athens, το γερμανικό συγκρότημα ετοιμαζόταν να παρουσιάσει όχι μόνο το μεγαλύτερο set που έχουμε παρακολουθήσει μέχρι σήμερα στο φεστιβάλ, αλλά και μια παραγωγή που ξεπερνούσε αισθητά όσα είχαμε δει στην επίσκεψή του το 2023.

Hellowen

Η προσμονή για τους Helloween ήταν εμφανής αρκετή ώρα πριν την έναρξη του live. Κατά τη διάρκεια της αλλαγής της σκηνής, ένα τεράστιο πανό με το λογότυπο του συγκροτήματος κάλυψε ολόκληρο το stage, κρύβοντας όσα είχαν στηθεί πίσω του και αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την αγωνία του κοινού.

Λίγο μετά τις 21:00, από τα ηχεία ακούστηκε το “Let Me Entertain You”, με το κοινό να ξεσπά σε χειροκροτήματα και να φωνάζει ρυθμικά το όνομα των Helloween. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι πρώτοι ήχοι του “March of Time” έδωσαν το σύνθημα. Το πανό έπεσε, αποκαλύπτοντας το εντυπωσιακό σκηνικό, ενώ παράλληλα ξεκίνησε ένα video projection που συνόδευσε την εισαγωγή του τραγουδιού μέχρι την εμφάνιση των μελών της μπάντας στη σκηνή. Ήταν μια έναρξη που κατάφερε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την ένταση, πριν καν ακουστεί ο πρώτος στίχος.

Η συνέχεια επιβεβαίωσε ότι οι Helloween δεν είχαν έρθει απλώς για να επαναλάβουν την επιτυχημένη εμφάνισή τους του 2023. Το setlist κινήθηκε ανάμεσα σε διαφορετικές περιόδους της καριέρας τους, ισορροπώντας ανάμεσα στις κλασικές συνθέσεις και στις νεότερες κυκλοφορίες, ενώ η μπάντα έδειχνε απόλυτα άνετη σε κάθε αλλαγή ύφους.

Αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η συνοχή του επταμελούς σχήματος. Μετά από αρκετά χρόνια περιοδειών από την επανένωση του Michael Kiske και του Kai Hansen με το υπόλοιπο συγκρότημα, οι Helloween λειτουργούν πλέον σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Οι εναλλαγές ανάμεσα στους Michael Kiske, Andi Deris και Kai Hansen γίνονται πλέον απολύτως φυσικά, χωρίς να δημιουργείται η αίσθηση ότι παρακολουθείς τρεις διαφορετικούς τραγουδιστές να μοιράζονται τη σκηνή. Αντίθετα, λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο, με τον καθένα να γνωρίζει ακριβώς πότε πρέπει να βρεθεί στο προσκήνιο και πότε να αφήσει χώρο στους υπόλοιπους.

Η αποθέωση προς τον Michael Kiske ήταν, όπως ήταν αναμενόμενο, η πιο έντονη της βραδιάς, όμως αυτό δεν επισκίασε σε κανένα σημείο τον Andi Deris ή τον Kai Hansen. Οι τρεις τους απέδειξαν για ακόμη μία φορά γιατί το reunion των Helloween δεν αποτελεί πλέον απλώς μια νοσταλγική επιστροφή, αλλά μια δημιουργική περίοδο για το συγκρότημα, που συνεχίζει να εξελίσσεται αντί να αναπαράγει το παρελθόν του.

Εξίσου σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι ο ήχος βελτιώθηκε αισθητά μετά τα πρώτα τραγούδια και παρέμεινε σε εξαιρετικό επίπεδο μέχρι το τέλος. Αυτό επέτρεψε σε κάθε λεπτομέρεια των ενορχηστρώσεων και των πολυφωνικών φωνητικών να αναδειχθεί όπως της άξιζε, στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό για μια μπάντα με τόσο σύνθετες συνθέσεις.

Η παραγωγή ακολούθησε το ίδιο υψηλό επίπεδο. Εκτός από το βασικό σκηνικό του Release Athens, οι Helloween είχαν μεταφέρει δικές τους LED οθόνες, ενώ στο κέντρο της σκηνής είχε στηθεί μια διώροφη κατασκευή που λειτουργούσε τόσο ως επιπλέον επίπεδο για την κίνηση των μουσικών όσο και ως τεράστια επιφάνεια προβολής. Η προέκταση της σκηνής προς το κοινό αξιοποιήθηκε συνεχώς από όλους τους μουσικούς, επιτρέποντάς τους να βρίσκονται πολύ πιο κοντά στους θεατές από ό,τι θα επέτρεπε μια συμβατική σκηνή.

Κάθε τραγούδι συνοδευόταν από διαφορετικά visuals, ενώ σε διάφορες στιγμές της συναυλίας ο Keeper έκανε την εμφάνισή του μέσα από τα video projections, αλληλεπιδρώντας με το κοινό και συνδέοντας θεματικά τα διαφορετικά μέρη του προγράμματος. Δεν έλειψαν φυσικά τα πυροτεχνικά εφέ, οι φλόγες, τα streamers, οι τεράστιες φουσκωτές μπάλες που ταξίδεψαν πάνω από το κοινό, αλλά και η κλασική φουσκωτή κολοκύθα των Helloween, στοιχεία που έχουν πλέον ταυτιστεί με τις μεγάλες περιοδείες τους.

Παρά το εντυπωσιακό οπτικό αποτέλεσμα, τίποτα δεν αποσπούσε την προσοχή από τη μουσική. Αντίθετα, όλα λειτουργούσαν υποστηρικτικά, αναδεικνύοντας κάθε τραγούδι χωρίς να το επισκιάζουν. Το “We Burn” ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με τη σκηνή να γεμίζει φλόγες και το κοινό να ανταποκρίνεται με ένα από τα πιο δυνατά sing-alongs της βραδιάς.

Από εκείνο το σημείο και μετά, η συναυλία απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη δυναμική. Οι κλασικές στιγμές του set μετατράπηκαν σε μια διαρκή γιορτή, με το κοινό να συμμετέχει ασταμάτητα και την μπάντα να απολαμβάνει κάθε λεπτό αυτής της αλληλεπίδρασης.

Η αλληλεπίδραση των Helloween με το κοινό δεν περιορίστηκε μόνο στα τραγούδια. Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας οι Michael Kiske, Andi Deris και Kai Hansen δεν σταμάτησαν να απευθύνονται στους θεατές, να τους παροτρύνουν να τραγουδήσουν μαζί τους και να αξιοποιούν διαρκώς την προέκταση της σκηνής, φέρνοντας το show πολύ πιο κοντά στον κόσμο. Ήταν εμφανές ότι, μετά από τόσα χρόνια με το reunion line-up, οι τρεις τραγουδιστές λειτουργούν πλέον με απόλυτη φυσικότητα, χωρίς να προσπαθεί κάποιος να επισκιάσει τον άλλον.

Καθώς το set πλησίαζε προς το τέλος του, η ένταση δεν έπεφτε ούτε στιγμή. Τα κλασικά τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο, με το κοινό να συμμετέχει σχεδόν ασταμάτητα, δημιουργώντας μία από τις πιο δυνατές ατμόσφαιρες που έχουμε ζήσει φέτος στην Πλατεία Νερού. Ήταν από εκείνες τις συναυλίες όπου η μπάντα και οι θεατές έμοιαζαν να τροφοδοτούν διαρκώς ο ένας την ενέργεια του άλλου.

Παρά τους αυστηρούς χρονικούς περιορισμούς που συνήθως δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια για encore στις εμφανίσεις του Release Athens, οι Helloween είχαν προσαρμόσει το πρόγραμμά τους, ξεκινώντας νωρίτερα, ώστε να παρουσιάσουν ολόκληρο το show τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει κανονικό encore, κάτι που δεν συναντάμε συχνά στο φεστιβάλ. Μάλιστα, ορισμένοι θεατές άρχισαν να αποχωρούν θεωρώντας ότι η συναυλία είχε ολοκληρωθεί, μέχρι που η μπάντα επέστρεψε στη σκηνή για το τελευταίο μέρος της βραδιάς.

Με το τέλος της συναυλίας ολοκληρώθηκε και το μεγαλύτερο σε διάρκεια set που έχουμε παρακολουθήσει μέχρι σήμερα στο Release Athens. Περισσότερες από δύο ώρες μουσικής, με ελάχιστες ανάσες, μια εντυπωσιακή παραγωγή και ένα συγκρότημα που έδειξε γιατί θεωρείται σήμερα μία από τις κορυφαίες συναυλιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού heavy και power metal.

Η βραδιά, όμως, δεν ανήκε αποκλειστικά στους Helloween. Οι Ashes of Ares άνοιξαν ιδανικά το πρόγραμμα, αποδεικνύοντας ότι διαθέτουν πλέον τη δική τους ταυτότητα, χωρίς να βασίζονται μόνο στη σύνδεσή τους με τους Iced Earth. Οι Saxon επιβεβαίωσαν γιατί εξακολουθούν να αποτελούν σημείο αναφοράς για ολόκληρο το heavy metal, παρουσιάζοντας μια εμφάνιση γεμάτη ενέργεια και αυτοπεποίθηση, παρά τις δεκαετίες που μετρούν στη σκηνή. Οι Helloween, από την πλευρά τους, ολοκλήρωσαν τη βραδιά με ένα show που συνδύασε υποδειγματική μουσική απόδοση, εξαιρετική σκηνική παρουσία και μια παραγωγή που λειτούργησε πάντα υποστηρικτικά απέναντι στα τραγούδια.

Αν υπήρχε ένα κοινό στοιχείο που ένωνε και τις τρεις εμφανίσεις, αυτό ήταν ο σεβασμός προς το κοινό. Κάθε συγκρότημα, με τον δικό του τρόπο, έδωσε την εντύπωση ότι βρισκόταν στη σκηνή επειδή πραγματικά ήθελε να βρίσκεται εκεί και όχι επειδή απλώς έπρεπε να ολοκληρώσει ακόμη μία στάση της περιοδείας του. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο που κράτησαν μαζί τους όσοι βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού εκείνο το βράδυ.

Φωτογραφίες από τη συναυλία